Ο σύγχρονος χορός στην Κύπρο 1980 - 2010”: Ο τίτλος του βιβλίου της Έλενας Χριστοδουλίδου (αποτέλεσμα κοπιώδους έρευνας χρόνων, κυκλοφόρησε το 2011, η έκδοση πιστώνεται στη Νέα Κίνηση Ομάδων Χορού, Χορευτών και Χορογράφων Κύπρου της οποίας η συγγραφέας υπήρξε πρόεδρος για πολλά χρόνια) παραπέμπει σε ιστορικό αφήγημα, υπό την έννοια ότι “ταξιδεύει” έντεχνα τον αναγνώστη στην γνωριμία με την πορεία εξέλιξης του Κυπριακού σύγχρονου χορού την τελευταία τριακονταετία. Το βιβλίο πράγματι είναι (και) ιστορικό αφήγημα, όμως δεν είναι μονάχα αυτό. Διεκδικεί και κάμποσες άλλες κρίσιμες ιδιότητες.

Είναι, παράλληλα, ιστορικό ντοκουμέντο, ή αλλιώς άθροισμα από ουκ ολίγα ανέκδοτα ή σπάνια τεκμήρια της σύγχρονης χορευτικής ιστορίας του τόπου. Διαθέτει, επίσης, χαρακτηριστικά εκπαιδευτικού εγχειριδίου, ή αλλιώς μύησης στις βαθύτερες καλλιτεχνικές αναφορές που εξηγούν ότι ο σύγχρονος χορός είναι πάρα πολλά περισσότερα από “μια υπόθεση συντονισμένης κίνησης των άνω και κάτω άκρων”. Είναι, ακόμα, ένας πληρέστατος Οδηγός (γεγονότων, προσώπων, καλλιτεχνικών ομάδων, φορέων, θεσμών αλλά και ημερομηνιών) – εργαλείο απαραίτητο στους ταξινομητές της πολιτιστικής μνήμης και κληρονομιάς. Διεκδικεί, τέλος, να είναι ένας διαρκής “σύμμαχος” στις διεκδικήσεις της χορευτικής αλλά και της ευρύτερης καλλιτεχνικής κοινότητας για την εμβάθυνση του “δικαιώματος στον πολιτισμό”, καταγράφοντας με δυναμισμό και αυτοπεποίθηση “όσα θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλά ακόμα εκκρεμούν”, υπενθυμίζοντας με έμφαση ότι “η διεκδίκηση συνεχίζεται”...

Δυο λόγια για καθεμιά από τις κάμποσες ιδιότητες που συνθέτουν τον “χαρακτήρα” του βιβλίου: Ως ιστορικό αφήγημα ακουμπά περιληπτικά τα πρώτα Κυπριακά σύγχρονα χορευτικά “βήματα” λίγο μετά τις αρχές του 20ου αιώνα και “πυκνώνει” με αυξανόμενη ένταση από το 1980 έως και τα τέλη της δεκαετίας 2000 – 2010. Ως ιστορικό ντοκουμέντο, ας μας επιτραπεί διακριτικά να προσπεράσουμε αφήνοντας την φαντασία του υποψήφιου αναγνώστη να “δουλέψει” και ερεθίζοντας μόνο την περιέργεια του μέσω της πληροφορίας ότι κάποιες από τις φωτογραφίες που περιέχονται στο βιβλίο είναι εκπληκτικές – μοναδικές. Σε ότι αφορά την εκπαιδευτική δυναμική του, αναδεικνύεται μέσα από την προσεκτική σύνθεση και αλληλουχία όσων ορίζουν τα βασικά “περί χορού” και στη συνέχεια αποδίδουν την “οικουμενική χορευτική γλώσσα” (κεφάλαια 2 και 3).

Η ιδιότητα του ευρετηριακού εργαλειακού Οδηγού, αποδίδεται επάξια με την παράθεση όλων των ομάδων σύγχρονου χορού της τριακονταετίας 1980 – 2010 και του βιογραφικού τους, όλων των σημαντικών θεσμών και των αναλυτικών προγραμμάτων τους, όλων των φορέων και των αναλυτικών τους δράσεων (όλα δε τα παραπάνω εμπλουτισμένα με εξαιρετικά επιλεγμένο εικονογραφικό και φωτογραφικό υλικό). Σε ότι, τέλος αφορά την ιδιότητα του “συμμάχου των διεκδικήσεων”, αρκούμαστε να επισημάνουμε ότι στο βιβλίο καταγράφονται όλες οι διεκδικήσεις στην διάρκεια των χρόνων της κυπριακής χορευτικής κοινότητας για καλύτερες συνθήκες δημιουργίας , αλλά και οι (ανεκπλήρωτες ως σήμερα) δεσμεύσεις μέσα στα χρόνια της πολιτικής εξουσίας για κατοχύρωση των δικαιωμάτων τόσο των δημιουργών όσο και των εκπαιδευτικών της “τέχνης χορού”.